?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

Fiction : "If no us tomorrow" {MinJae}

Fiction : "If no us tomorrow..."
Pairing : MinJae





.

 พฤศจิกายน 2006


อีกสองสัปดาห์ก็เดือนธันวาคมแล้ว
ปีนี้ผมยังหวังจะได้เห็นหิมะแรกของปีเหมือนเด็กๆ
ผมรักหิมะ...


แม้ผมไม่ค่อยชอบอากาศหนาวสักเท่าไหร่
แต่หิมะเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมมีความสุข
ไม่ใช่ว่าผมมีความหลังฝังใจอะไรกับละอองขาวเหล่านี้หรอก
แต่ผมว่า... มันคือมหัศจรรย์ของโลก


ผมเป็นคนโรแมนติกมากเลยซินะเนี่ย...



โทรศัพท์บนโต๊ะในห้องนอนสั่นครืดๆ
ผมถลาวิ่งเข้าไปคว้าไว้...
ผมเป็นแบบนี้มาตลอดระยะเวลาสามเดือน
ทั้งๆ ที่ผมน่าจะปล่อยวางได้แล้ว
ทั้งๆ ที่ถึงมันจะเป็นคนคนนั้น... ผมจะทำอะไรได้อีก


แต่บางอย่างก็บอกให้ผมรออยู่อย่างนี้
เหมือนมันจะรู้ว่าสิ่งที่ผมหวังจะเกิดขึ้นในวันนี้นี่เอง...



"ฮัลโหล" ผมลืมตัวใส่อารมณ์ขุ่นในน้ำเสียง ก่อนจะปรับให้มันดูนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง "ว่าไงครับ"

แต่คนที่โทรมายังคงเลือกที่จะเงียบ
ผมถอนหายใจ
จนป่านนี้แล้ว... ผมยังจะฝันอะไรลมๆ แล้งๆ อยู่อีกนะ

"สบายดีไหม?" ผมชิงทำลายช่องว่างที่น่าอึดอัดใจนั่นทิ้งไปด้วยคำถามเรียบๆ
ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น...


"เรา...เราจะต้องจบกันจริงๆ เหรอ..." หางเสียงโหวงจนผมสะอึกความเศร้า
สุ้มเสียงหวานที่ผมหลงใหลเจือไปด้วยความเจ็บปวด
คุณ...ยังคงใจร้ายเหมือนเดิม
ทำให้ผมแพ้พิษรักทั้งใจ แล้ววันนี้ยังทำให้ผมรู้สึกผิดอย่างร้ายแรงที่สุด...


"เมื่อสองเดือนก่อน ผมพยายามโทรหาเป็นสิบหนในแต่ละวัน เพื่อจะถามประโยคนี้เหมือนกัน"
ผมเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ ด้วยการหยิบยกความรู้สึกของผมบอกแฝงไปกับคำพูดลอยๆ
ผมมันบ้าชัดๆ รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
รอทำไม...จำทำไม...
ในเมื่อสุดท้ายก็ต้องลืมอยู่ดี



ผมตัดสินใจออกไปเดินเล่นหลังจากนั่งเหม่ออยู่พักใหญ่
ผมที่เพิ่งทำใจได้กำลังอ่อนแอกับเรื่องเดิมๆ
ผมทิ้งโทรศัพท์เอาไว้บนเตียง
ไม่แม้จะเหลือบมองมันอีกครั้ง


ผมเหนื่อย....



ผมทุ่มเทกับมันมากเกินไป
ตลอดเวลาเก้าปีเศษ...ลงเอยด้วยรักที่ไม่สมหวัง
แล้วผมจะทำอย่างไรได้อีก...นอกจากต้องลืม
ลืมมันให้เร็วที่สุด

แต่คง... ไม่มีแรงพอที่จะคบใครได้อีกแล้ว
เก้าปีที่สร้างมา กับ เก้าสัปดาห์แห่งการทำใจ
ทุกอย่างจบสิ้นง่ายๆ แค่คำว่า...ผมดีเกินไป


ผมดีจนเกินไปงั้นหรือ?
จนวันนี้ผมก็ได้แต่ยิ้มเยาะตัวเอง
ผมมันโง่เอง...






ร่างผอมๆ เดินตัวอุ่นออกมาจากห้องน้ำ...
ผมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะดึงตัวเองออกจากห้วงความทรงจำแย่ๆ
ผมกลับมาที่นี่อีกครั้ง ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะกลับมา
ผมไม่อยากจะต้องทรมานกับความรักที่ยากจะลื


ผมคงไม่กลับมา ถ้าไม่ใช่เพราะ...


"ขอบคุณนะครับ"
เด็กโข่งตรงหน้าพูดเบาๆ แต่มันก็ดังพอให้ผมต้องกลับมาสู่ความเป็นจริง..จริงๆ เสียที

ผมเอ่ยว่าไม่เป็นไร ก่อนจะยื่นเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยน
จริงๆ ผมไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะยิ้มแย้มเท่าไหร่
แต่กับเจ้าเด็กคนนี้... ผมยังคงประหลาดใจตัวเองได้เสมอ
เวลาที่เรารู้จักกันนั้นสั้นนิดเดียว แล้วหลังจากนั้นผมยังย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอีก
แต่ผมกลับสนิทกับชางมินได้รวดเร็ว ทั้งๆ ที่ผมออกจะเข้ากับคนยาก







ผมว่า..ผมคงรักหมอนี่...





...เหมือนน้องชายแท้ๆ เสียแล้วล่ะมั้ง





TBC...
.
.

 

.
.



‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* ‧


Comments

( 1 comment — Leave a comment )
(Anonymous)
Oct. 1st, 2008 05:32 am (UTC)
โหย...อ่านไปอ่านมาเริ่มเห็นแววเศร้าแล้วอ่ะ

แอบเซ็งตรงประโยคสุดท้าย

เหมือนน้องชายแท้ ๆ เนี่ย ทำคนอ่านเซ็งมาก รู้ป่ะ
( 1 comment — Leave a comment )