?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

Fiction : "If no us tomorrow..." {MinJae}


Fiction : "If no us tomorrow..."
Pairing : MinJae







แกงกิมจิส่งกลิ่นหอมอวลไปทั่วห้อง
ผมปล่อยให้ท้องร้องออกมา
ก็ผมหิวแล้วจริงๆ นี่น่า...


ผมมองลอดเคาท์เตอร์ที่กั้นขึ้นเป็นครัวขนาดย่อม
ริมฝีปากยกยิ้มพอใจ.. สมกับเป็นพี่แจจุง
ไม่ว่าเมื่อไหร่...ผมก็ชอบมองคนคนนี้ง่วนกับการทำกับข้าว
มันเพลินตาอย่างไรบอกไม่ถูก

จนบางทีผมอิ่มเสียก่อนจะลิ้มรสมันเสียอีก



"ทำไมวันนี้ยุนโฮไม่มาด้วยล่ะ?"
พี่แจจุงในชุดผ้ากันเปื้อนถามขึ้นขณะที่สองมือยังยุ่งกับการซอยต้นหอม

แต่ผม..กลับตอบคำถามง่ายๆ นี้ไม่ได้



"ผมไม่เข้าใจที่พี่ถาม"

"อ้าว ก็..พี่โทรไปชวนพี่ชายเรามาด้วย แต่มันบอกว่าขอคิดดูก่อน"


เสียงดังปุดๆ ของน้ำแกงในหม้อเล็กๆ เบาลงเมื่อแก็สถูกปิด
ผมยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น... หลังหย่อนพิงพนักนุ่มของโซฟาตัวยาว
ก่อนจะไหลตัวลงนอนคู้กับเบาะนั่ง
สองตายังจับจ้องที่จอทีวี..
แต่ใจผมหายไปไหนแล้วไม่รู้


วันนี้.... ไม่ใช่วันของผมกับเขาอย่างที่เข้าใจ
พี่แจจุงไม่ได้รีบโทรหาผมทันทีที่กลับมาถึงโซล
พี่แจจุงอยากชวนพี่ยุนโฮให้มาเจอกัน แล้วก็ให้ลากผมมาด้วยต่างหากล่ะ
เพียงแต่พี่ยุนโฮติดธุระ...
วันนี้เลยเป็นวันในฝันของผมไปโดยปริยาย


เจ็บจัง...




"เอ้า มากินเร็ว"
เสียงหวานกดต่ำ เจ้าของเสียงยืนท้าวสะเอว มือซ้ายจับทัพพีข้าว
ยืนรอให้ผมไปนั่งที่ประจำ


ใช่...ที่ประจำของผม
เก้าอี้ตัวซ้ายมือของพี่แจจุง



อาหารมื้อนี้อร่อยกว่าทุกครั้ง
ผมดีใจที่พี่แจจุงยังจำได้ว่าผมโปรดปรานแกงกิมจิแค่ไหน
และเขาก็เป็นคนเดียวที่ทำให้ผมไม่เคยเบื่อมันเลย


ผมงุดๆ อยู่กับถ้วยข้าว
ใบหน้าผมตอนนี้ไม่บอกก็รู้ว่าเปรมปรีดิ์เพียงใด
เวลาเดียวที่ผมควบคุมตัวเองไม่ได้..ก็ตอนกินนี่แหละ


แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะช้อนตาขึ้นมองพ่อครัวหน้าหวาน
ที่ไหนได้....คนคนนั้นกลับกำลังนั่งจ้องผมอยู่เชียวล่ะ
ผมดึงสายตากลับมาเขม็งอยู่ที่อาหารสีสวยแท
ผมว่า...ผมกำลังเขิน



"อร่อยเหมือนเดิมไหม?"

ผมพยักหน้าพลางครางเสียงอือในลำคอ
แก้มตุ่ยๆ ของผมคงกลมเป็นก้อนน้ำผึ้งตกผลึก
พี่ยุนโฮมักบอกผมว่า...ผมน่ารักเวลากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
แล้วพี่ยุนโฮก็จะยื่นมือหนาๆ มาลูบแก้มผม


ผมถอยพรืดจากสิ่งที่ทำให้ผมเพลินปากอยู่
ก่อนจะมองไปที่มือเรียวแล้วไล่ลามไปถึงใบหน้าสวยนั่น
สีหน้าแปลกใจไม่เบาทำให้ผมอึดอัด
พี่แจจุงค่อยๆ ชักมือกลับ... มือที่ไล้แก้มผมอยู่เมื่อครู่นี้


"เอ่อ ขอโทษ เราคงไม่ชอบให้ทำแบบนี้"
ขอโทษอีกแล้ว... ผมคงทำตัวให้พี่ลำบากใจมากซินะ

"... ผมแค่ตกใจ ไม่มีไรหรอก พี่อย่าคิดมากดิ"
ผมคลายความเกร็งลงด้วยการเอาช้อนกับตะเกียบมาเคาะกันเป็นจังหวะ
ผมว่าช่วงเวลาดีดีเช่นนี้ มันน่าจะสดใสกว่านี้ไม่ใช่เหรอ


"พี่ยังแต่งเพลงอยู่ไหม?" .
อีกคำถามที่ผมรอจังหวะถามอยู่นาน
แต่มันสำคัญตรงคำตอบจากปากสีแดงสดนั่นมากกว่า


"แต่งซิ ไม่แต่งได้ไง เราล่ะร้องเพลงเป็นไงบ้าง"


ผมหยุดเงียบ สูดลมหายใจลึกเข้าปอด
แล้วปลดปล่อยพลังเพียงหนึ่งในสิบออกมา
กลั่นเป็นบทเพลงเศร้าๆ สไตล์ที่พี่แจจุงชอบ
คนตรงหน้านั่งตั้งใจฟัง... หน้าหวานเอียงมาทางซ้ายเล็กน้อย
ทำให้ผมรู้ว่าเขาพอใจกับสิ่งที่ผมมอบให้


อย่างน้อยจุดเริ่มต้นของเราสองคนก็ต่างไปจากใครหลายคนบนโลกใบนี้
หรือบางทีมันอาจดูธรรมดา...ในสายตาของคนบางคน
แต่ผมว่ามันคือมหัศจรรย์ของพรหมลิขิต


I'll be your song....




TBC...

.
.



.
.




‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* *·.¸¸‧::‧‧::‧¸¸.·* ‧


Comments

( 1 comment — Leave a comment )
(Anonymous)
Oct. 1st, 2008 05:45 am (UTC)
ตอนนี้เริ่มโรแมนติกละ อ่านแล้วใจเต้นตึกตัก

ทำไมน้องตาลเลิกงานช้าจัง จะสองทุ่มแล้วยังอยู่ออฟฟิศหรือจ้ะ
( 1 comment — Leave a comment )